Geluk is een must!

 

Geluk is een must!

Ga je op Facebook rondstruinen, dan vallen een paar dingen op. Ten eerste is enige zelfcensuur totaal afwezig. Blijkbaar wordt een minuut bedenktijd, alvorens een bericht te plaatsen, als nodeloze verspilling gezien, want er staan tenenkrommende privacy schendende berichten op. Ik snap nu waarom de Nederlander zich nooit zorgen maakt over die privacy. Waarom zou je ook als je alles zelf al etaleert met een zorgeloosheid die zijn weerga niet kent?
En dan is er – en die vind ik eigenlijk nog gekker en meer ergerniswekkend – de alom aanwezige gelukshype. Op Facebook bestaat nauwelijks ellende, wat heet; een doodgewone tegenvaller, een kleine mislukking of een domper ontbreken al zo goed als volledig.

We weten allemaal dat kinderfeestjes ook een “pain in the ass” kunnen zijn met dreinende, ruziemakende, reddeloos verwende rotkinderen die alleen maar gaan zaklopen als er een volledig verzorgde animatie voorstelling in een afgehuurd tropisch zwemparadijs met een drie gangen kindermenu tegenover staat.
Maar nee, op Facebook vieren alleen engeltjes met – zichzelf in creativiteit overtreffende – ouders hun verjaardag. Dat inmiddels een op de twee verjaardagsfeestjes door een “feestjesbureau” wordt georganiseerd is uit al die berichten niet op te maken. We treffen louter lachende zeer tevreden en met trots vervulde ouders aan die hun duim omhoog steken, hetgeen onmiddellijk door alle collega-ouders wordt opgevolgd met evenzovele duimen, want dan krijg je die ook weer terug. Het is een zichzelf in stand houdende mythe van welzijn en geluk met al die duimen omhoog. Like ik jou, dan like jij mij toch ook, deal?
Er zijn slechts zonnige fietsweekends, er zijn alleen etentjes met vrienden waar de culinaire hoogstandjes je vanaf de selfies in het oog spatten, zelfs schoonmoeders vermaken zich uitstekend tijdens een “heerlijke brunch in de tuin”! Vakanties zijn avontuurlijke trips, ook als ze op een natuurcamping in de Achterhoek of op een drijvend dorp (cruise) op de Middellandse zee worden gevierd. Talloze sporters sprinten zonder een zweem van totale uitputting de Mont Ventoux op, duiken tot 3000 meter diepte in het Veersche meer of skiën buiten de piste, tussen het uitvoeren van driedubbele axels door, naar beneden.

In het begin van mijn Facebook-deelname (nog maar kortelings) werd ik er depressief van. Ik was een mislukkeling, een absolute anti-held. Mijn banden gaan lek tijdens een fietstochtje, het regent in het weekend, het kinderfeestje eindigt met een ruzie met een veganistische moeder van een vriendje, die bezwaar maakte tegen het keuzemenu waar ook een knakworstje op stond. (“Zeker, Vera. Maar kijk eens naar de mueslirepen en maiskolven die daar tegenover staan!”). En als onze vrienden komen eten staan we tot het laatste moment ruziënd in de keuken, gebogen over de aangebrande vrije uitloopkip!

Het ligt niet aan die anderen. Hun leven is een grote aaneenschakeling van zalige momenten, van gelukte avonturen en het totale ontbreken van tegenslag.
Nee, het zit mis bij mij. Ik heb een afslag gemist, of te vroeg genomen, het werkelijke leven in, waar portemonnees worden gejat, je struikelt over een bananenschil, je bril kwijt is, je vader sterft of de hond kotst op de nieuwe vloerbedekking van je schoonmoeder.

Moet ik jaloers zijn? Nee, dat niet. Want al die gelukzaligen weten natuurlijk ook wel beter, maar verlangen naar de duim, als een zuigeling die net van de fles af is!

Cees Oosterwijk

« »