Dichterbij,…. bij Wat?

Terwijl de economie weer begint te haperen, nog voordat ie echt op gang gekomen is, blijken wij plotseling voluit in de belangstelling te staan van almaar nieuwe en uitdagende activiteiten. Ik ga daar natuurlijk niet over uitweiden. Dat zou al snel pedant overkomen, of als een PR stunt kunnen worden opgevat.

Nee, waar het mij om gaat is de veel te grote invloed van sociaalpsychologische effecten van media en informatie. Laten we even naar de beurs kijken. De AEX staat op 400, tot half vier, dan opent Wall Street. En in US blijken de huizenverkopen tegen te vallen. Tja, vervelend. Maar waarom zakken dan de koersen van de AEX index? En niet zomaar; nee, met een plotselinge duikvlucht verdwijnen ze naar diepere diepten dan de koersen in de US zelf, terwijl bij ons die huizenverkopen juist iets beter gingen en bovendien, wat heeft Amerikaanse vastgoed getob te maken met de winsten en de waarde van bedrijven die de AEX bevolken? Niets, helemaal niente. Nothing! En toch staat de AEX die middag om 18.00 uur op 395.4.

In 2011, 2012 en 2013 gingen de mensen met een baan er niet op achteruit. Ook niet vooruit, maar dat terzijde. Toch ging het gemiddeld bestedingspatroon naar beneden. We consumeerden minder, we gingen sparen en kochten geen duurzame goederen. Dom, want juist nu stunten de duurzame leveranciers met de prijzen, want de handel blijft achter.

Enfin, de kunstsector is ook zo’n barometer. Kunst is een luxe, dus bij kleine economische tegenvallers, gaan we daar direct op bezuinigen. Terwijl ik zou denken dat in tijden van donkere wolken, depressieve neigingen en dalende koersen we wel wat ontsnapping kunnen gebruiken. Wat reflectie, enige nuancering.

Wij gooiden er dus maar een schepje op. We gingen nog scherper aan de wind zeilen. Hoezo, autonome kunst? We vrolijken de boel op, zorgen voor afleiding, zetten de boel weer in beweging. En blijkbaar sloeg dat aan. Energetisch gezien niet altijd gemakkelijk, de gebraden hanen vliegen ook bij ons niet naar binnen, maar wij houden ook niet van gebraden hanen. We houden van de jacht. Bij wijze van spreken dan he?  Bedrijven bezuinigen op de eindejaarsfeesten. Snap ik. Die waren ook zwaar over the top, hier en daar. Bedrijven bezuinigen op ontspanning en vertier. Snap ik niet. Zeker niet als je het kunt combineren met innovatie, met creativiteit en inspiratie. Want daar schreeuwen we om. “We maken niks meer, in Nederland!” is een veel gehoorde verklaring over onze afhankelijkheid van de huizenprijzen in de VS. “We zijn  daardoor super conjunctuurgevoelig!” zegt een ander. En jawel, bij ons zakken de koersen sneller dan in Frankrijk (waar het veel minder goed gaat) en in de VS blijven ze gewoon stijgen, terwijl het land afstevent op een nieuwe crisis. Daar moeten we mee ophouden. We moeten met onze mensen, met ons kapitaal, deze tijd aangrijpen om op nieuwe ideeën te komen en daarbij moet er gelachen worden. Want wat men op een verjaardag vertelt over het werk, DAT is het werk. Niet dat wat in de jaarverslagen staat.

Misschien dat we daarom plotseling aansluiting krijgen. Dat we daarom gevraagd worden om “iets creatiefs te doen!”

Enfin, waarom zou ik me buigen over een verklaring? Als het succes dichterbij komt. Dichterbij Wat? Dichterbij ons! Omdat we er een schepje opgooien en ons niet laten kisten door zaken waar we geen enkele invloed op hebben. Dat scheelt zoveel energie.

« »